andermans boeken

Schuld

Ik begon aan Schuld van Walter van den Berg in de trein naar Tilburg, gisteren, omdat ik daar een gastcollege zou geven. Ik ging erin verder op de terugweg, maar we moesten eruit in Geldermalsen omdat er ‘technisch onderzoek’ aan het spoor was (de eerste keer dat ik dat als reden hoorde, en ik kon me er weinig bij voorstellen), dus toen las ik op het perron. Ik zat op een rijtje stenen terwijl ik wachtte op de eerste trein die wel naar Utrecht mocht.

De dag had iets grauws, al was hij dat niet, want op Instagram plaatsten mensen nog steeds foto’s met de hashtag #indiansummer erbij. Dat grauwe zat misschien in de mensen om me heen, alles kwam licht dreigend op me over, onsympathiek en hard en scherp. Misschien zat het in het nieuws als ik de krant pakte, met schietpartijen en bombardementen en Donald Trump. Misschien was het gewoon maandag. Lees verder

Standard
film en televisie

No one at NBC knew what to do about The Seinfeld Chronicles after it ran to tepid reviews and okay ratings. And for months afterward, they chose not to do a thing. Ludwin got nervous as the network’s rights to The Seinfeld Chronicles neared expiration at the end of 1989. He and several of his colleagues liked the show and were disappointed when the testing went so poorly. He and Littlefield hatched a plan: (…) one axed two-hour Bob Hope special could mean four new episodes of Seinfeld’s show. (…) Seinfeld, however, knew this wasn’t the greatest news. He greeted Littlefield’s “four episodes” offer with a few seconds of silence, followed by: “Has any show, in the history of television, ever succeeded with a four episode order?”
He took the deal anyway, and the minuscule episode order suited Larry David just fine. “That’s all I got in me anyway.”

Jennifer Keishin Armstrong – Seinfeldia

Quote
mijn boeken

Amber

Het kan ook in het kort.
Je had een grijs shirt en een spijkerbroek aan die eerste avond, ik een zomerjurk, en we hadden het over het werk, muziek, Pixar-films, hoelang Hyves nog zou bestaan, en of we nou atheïsten of agnosten waren.
De eerste keer dat we bij je oma waren, pakte ze in de keuken je moeder bij haar schouders. En alsof wij niet drie meter verderop met gemak konden meeluisteren, boven onze thee in kopjes met bloemmotief, zei ze: Amber is een lieverd. Ik heb het gevoel dat ik haar al heel lang ken.
We hadden woorden in de nacht dat Mark Tuitert goud won in Vancouver. Je was met vrienden naar een optreden en zou daarna thuis slapen. Ik wilde dat je toch naar mij kwam. Ik had een rotdag gehad. Je hield vol, uit stugheid, omdat je vond dat je niet kon toegeven.
Je zette Such Great Heights van Iron & Wine voor me op een usb-stick en ik luisterde er wekenlang naar.
We zaten op Lowlands op de heuvel, langzaam werd het steeds donkerder, de regen tikte op onze stoplichtgekleurde poncho’s en Massive Attack speelde dat liedje uit die reclame.
Je luisterde als ik oefende. Ik weet nog hoe je keek toen ik het zei, op onze tweede date: ik speel de cello. De cello? Oneindige verbazing in je oneindige ogen. Alsof ik zei dat ik astronaut was, dat ik het Guggenheim ontworpen had, dat ik elke woensdagavond tussen zeven en acht met dolfijnen zwom.
Ik was eerder weekenden in je nieuwe huis dan jij. Je ging nog elk weekend naar je ouders, dus je wist niet hoe de zaterdagochtend eruit zag vanaf achttien hoog. De eerste keer dat je bleef, ergens in de lente, werden we samen wakker, de zon kwam hard en rood op en ik zei: zo dus. Daarna bleef je vaker.
Je was er toen ik die erge griep had. Je pakte een pan en ik gaf erin over. Je las De Kleine Prins voor tot ik in slaap viel.
We hadden een afspeellijst met honderden liedjes die op shuffle werden afgespeeld in de slaapkamer, en die we gebruikten als wekker. Een ervan was dat bekende nummer van James Brown. Het leek ons grappig om op een dag wakker te worden met ‘Wooo! I feel good, tananananana’, maar de shuffle-functie zette hem nooit vooraan.
Ik hield het meest van je als het leven dat het minst deed.
Ik hield het meest van je als het leven dat ook deed.

Deze zomer schreef ik de eerste en tweede versie van mijn derde roman. Het manuscript ligt nu bij mijn redacteur. Als alles goed gaat, verschijnt het boek in 2017.

Standard
reizen, sport

Hoekschop

In een bloedheet Maleisisch dorpje aan de rand van nationaal park Taman Negara zaten we ergens te eten. Het was begin april. Op het kale beton stonden tuintafels met een felroze plastic zeil. De oncomfortabele warmte werd deels buitengehouden door een grote ventilator. Er hing een bordje met ‘alcohol strictly prohibited on these premises’. En één tafeltje verderop, zo dicht mogelijk bij de balie waar een tv op stond, zat een lange man met een paardenstaart West Ham United – Arsenal te kijken.

Bijna de hele tijd dat we daar zaten, heb ik naar die man gekeken. Hij had een fruitsapje met een rietje erin. Het werd 0-2 voor Arsenal en hij balde zijn vuist. Er was niemand om het mee te delen behalve zichzelf, en het gebeurde in stilte, maar toch was het een puur, euforisch gebaar. Misschien nog wel mooier was dat hij even later dacht te zien dat Arsenal recht had op een corner en met een vinger naar de linkerhoekvlag wees. Lees verder

Standard
andere dingen

Sam: That’s the thing. The internet is not the larger conversation, the internet is the smaller conversation. I, like, had this realization. I was checking into a hotel room Sunday night in Dallas, and this woman asked me what I’m doing, what I’m in town for, and I’m like, “Oh, I’m a journalist,” and she’s like, “Oh, what are you doing?” And I – I said, “I work for NPR, I’m covering this shooting.” And she’s like, “Oh, my god.” So we start talking about the shooting and her interactions with police and – we have a long conversation – and finally she says to me, “You know, I see both sides. I see Black Lives Matter point, I see the police officer’s point. I see both sides, but whenever you say that you see one side, everyone thinks that you hate the other side, so I just stay quiet.”

PJ: That’s it. That’s what he saw. And I know how small that is. I know how … meagre it is to find hope in the fact that people are quietly thinking about something. But I think Sam’s right. Like, even though we know that we’re ruder and louder and more argumentative on the internet, I think that we forget that the other thing the internet doesn’t show us is quiet. The moments that we’re all having where we’re sitting there turning this stuff over, trying to make sense of it. It can feel like nobody else is doing that.

Reply All – #70 Stolen Valor, naar aanleiding van de moord op agenten in Dallas.

Quote
sport

Ajax

Hoe het precies tot stand gekomen is, weet ik nog steeds niet (een misverstand? Bluf? Toeval?) maar gisteravond speelden wij van vriendenteam DVVA 11 een oefenwedstrijd op sportcomplex De Toekomst, naast de Arena, tegen een combinatie van eerste- en tweede-elftalspelers van de Ajax-amateurs. Wij spelen reserve vierde klasse; zij willen het komend seizoen, zo las ik in een interview met een van de spelers, ‘bovenaan meedoen in de Hoofdklasse’.

Ik geloof dat ze in de veronderstelling waren dat ze tegen DVVA 1 zouden spelen, want zo stond het op het grote LCD-scherm aangekondigd toen we het kantinegebouw binnengingen. Maar in plaats daarvan was iemand van ons team benaderd, die de schijn min of meer had opgehouden en snel ‘ja’ had gezegd tegen de uitnodiging. Dus daar gingen we. Lees verder

Standard
mijn boeken

Klassiekertje

Voetbalcultuurmagazine Staantribune recenseert mijn voetbalboek We vergaten te voetballen deze maand. Hij is positief:

Peter Zantingh, he did it: alle eigenaardige versprekingen en taalvondsten tot aan de bron uitgeplozen en gebundeld. (…) Op sommige taalslakken gooit Peter wel erg veel zout, maar verder is We vergaten te voetballen een ‘klassiekertje’ in wording.

De recensie is hier te lezen via Blendle.

Aside